شیاطین سرعت

چه عاملی باعث صعود انفجاری روی دشوارترین مسیر مصنوعی دیواره ال کاپیتان درزمانی کمتر از 24 ساعت می شود؟ این امر چگونه ممکن  است؟ دو تن از اساتید مسلم دیواره های دره (منظور دره یوسه میتی) این ناممکن را ممکن  نمودند.

 دو کلمه اصلی ترین مشغولیت فکری آمون مک نیلی و ایوو نینوف می باشد: ال کاپیتان. مک نیلی بیشتر از50 بار و نینوف بیش از 30 بار ال کاپیتان را صعود کرده اند. دیروز مک نیلی به همراه دو برادر هم طناب تیمی و شون اونیل مسیر زودیاک Zodiac را صعود کردند. شون تصمیم داشت به عنوان اولین فرد فلج از کمر به پایین دیواره ال کاپیتان را در یک روز صعود کند (این کار 26 ساعت طول کشید). در همان حال نینوف به همراه پیت کامرلندر به روی طول طنابهای بالایی مسیر  گولدن گیت(Golden Gate ) با درجات 12/5  و 13/5 کار می کرد.

 جدای از دست آوردهایشان برفراز ال کاپیتان، نیلی (که به عنوان دزد دریایی دیواره ها هم شناخته می شود)  و نینوف به عنوان سرپرستان غیر رسمی  گروه میمونهای سنگنورد(stone Monkeys) شناخته می شوند. یک گروه آزاد سنگ نوردی دشوار، جان سختان دیواره ها ی بلند دره یوسه میتی و گروه طرفدار سبکباری در کوهستان به همان شیوه مخالف بنیان گروهی همانند گروه اساتید سنگ  (stone Masters) در دهه هفتاد. این دو سر گروه میمونها به همراه هم با صعود سرعتی مسیر های مصنوعی با درجه سختی VI ، از طریق تمرکز فلسفه صعود یک روزه، به توصیف دوباره ای از صعود مستلزم تلاش زیاد برروی دیواره  ال کاپیتان کمک کرده اند. مسیر نوز(Nose)  به حدودی که تا کنون به آن فکر هم نمی شد کرد و احیای یک جایگاه و مقامی که مدتها راکد و ساکن مانده است. این یک واقعیت است که صعود سرعتی بر روی ال کاپیتان کار تازه ای نیست و آنقدر به لحاظ فنی دشوار نیست که نتوان انجامش داد. وقتی بریدول ، لانگ و وستبی مسیر نوز را در 15 ساعت صعود کردند محتملاً میزان THC ( ماده ای مخدر) موجود در سیستم آنها بیشتر از تمامی خدمه پیچ و چانگ روی مسیر اسموک (smoke) بود. امروزه حتی سنگنوردان متوسط هم می توانند مسیرهای پر شکاف و ابزار خور همانند مسیر سالس salthe و نوز را در مدتی کمتر از 24 ساعت صعود نمایند. هر چند نینوف و مک نیلی (اغلب به همراه هم طناب سومی) برخی از مشکلترین، طولانی ترین و کم گیره ترین مسیرهای مصنوعی  ال  کاپیتان  -که معمولاً 4 تا 7 روز  صعود شان طول می کشد- را در تلاشی مصرانه که قبلاً سعی به آن نشده را بزیر پا آورده اند، همانند مسیر پاسیفیک اوشن وال pacific ocean wall با درجه سختی VI 5.9 A3+ در مدت 33 ساعت و 2 دقیقه، مسیر مجیک ماشروم (Magic Mushroom ) با درجه سختی VI 5.10 A4 در مدت 55 ساعت و 15 دقیقه؛  مسیر زیناتا موندانا Zengatta Mondatta با درجه سختی VI 5.7 A5 در مدت 22 ساعت و 56 دقیقه؛ مسیر رتیسنت وال Reticent wall  با درجه سختی VI 5.7 A5 در مدت 34 ساعت و 57 دقیقه که معمولاً به عنوان دشوارترین مسیر مصنوعی ال کاپیتان شناخته می شود و از زمان اولین صعودش در سال 1995 فقط به تعداد انگشتان دست صعود شده است. در کل، مک نیلی به همراه نینوف و دیگر هم طنابی ها در 10 سال اخیر 20 مسیر ال کاپیتان را سرعتی صعود نمود، شامل 10 صعود در یک روز برای اولین بار همانند، بریدول، لانگ، وست بی و دیگر اساتید مسلم سنگنوردی 30 سال پیش، این دو عضو گروه میمون های سنگنورد الگوهای خوب برای جوانان دل نازک و تاثیر پذیر نبستند. برای سنگنوردان واقعی آنان به منزله قهرمانانند. نینوف 7 سال پیش از بلغارستان  به آمریکا مهاجرت نمود و مک نیلی به زندگی سخت و طاقت فرسای سبکبار دره با غروری دوست داشتنی ادامه می دهد. این دو از آزادی ای لذت می برند که دیگر سنگنوردان  در دل آرزوی آن را دارند. آنها  دیواره ال کاپیتان، صخره آرزوهای هر سنگنوردی را تبدیل به دیواره جشن صعود های مصنوعی خویش نموده اند.

اما چگونه ؟ واقعاً این دو چگونه مسیرهای مصنوعی دشوار را با سرعت صعود می کنند؟ آنها با مهارت، پشتکار، جسارت، ابتکار و صرف روزهای بی شمار روی دیواره ال کاپیتان خود را با شاهکار های شان هماهنگ نموده اند. تصمیم گیری هم عنصر مهمی قلمداد می شود، هر چند اکثر استراتژی هایی که آنها بر می گزینند به هنگام آبجو خوردن و پنجاه پنجاه صورت می گیرد، همانگونه که اکنون در حال صورت گرفتن است. مک نیلی سیگاری به لب دارد و من به همراه نینوف در حال نوشیدن یک کینگ کبری 16 اونسی بر روی درب بار ماشین پیک آپ درب و داغان مک نیلی در حوالی چمنزار ال کاپیتان نشسته ایم. همچنان که آخرین پرتو های خورشید بر قسمت بالایی دیواره می تابد نگاه خود را به پیکره 3000 فوتی دوخته ایم (نینوف با احساس غرور با صدای کلفت و انگلیسی دست به پا چلفتی اش می گوید: «دلیل حضور من در اینجا این است. برای من زیبا ترین چیز است.»)

درباره صعود سرعتی آنها در بهار گذشته بر روی مسیر نیتیوسان (Native San ) یک مسیر به طول 17 طول طناب با درجه سختی 5.9A4 صحبت می کنیم. مسیری که بنا به گفته کتاب راهنما به عنوان عمودی ترین مسیر ال کاپیتان شناخته می شود و برای برخی گروه ها 4 تا 6 شب مانی ب روی دیواره را می طلبد. 6 ماه از صعود شان می گذرد، در حالی که هنوز پر انرژی هستند. آنها روزهای کار ساختمانی خطرناک در ارتفاع به صورت مجانی  را به یاد می آورند و اشتباهات و مشکلات زیادی (برخی به دلیل کله شقی و برخی غیر قابل پیش بینی ) که به رکورد زیر 24 ساعت آنها انجامید.

سوال: در ابتدای امر یک سوال مشخص . چطوری؟ شما چگونه قادرید که این مسیرهای مصنوعی را با سرعت صعود کنید؟

مک نیلی: نیازی به سریع بودن ندارد. رمز کار در حرکت مداوم است. 90 درصد اوقات مسیر را سر طناب صعود می کنید، با فیکس کوتاه. 10 درصد دیگر به زمان تغییر ابزار بعد از کارگاه میانی بستگی دارد. وقتی به کارگاه می رسیم باید به حرکت ادامه دهیم. کارگاه جایی است که وقت تلف می شود. نباید به عنوان محل حمایت به آن بنگریم. اینجا مکانی است که فقط طناب را جمع می کنیم. فیکس کوتاه و سپس ادامه سریع مسیر.

نینوف:30 دقیقه متوسط زمان است. 20 دقیقه خیلی سریع است. طول طنابهای دشوارتر 45 دقیقه یا بیشتر طول می کشند. بنابراین فاکتورهای زیادی بر اینکه چه مدت یک طول طناب یا کل مسیر طول می کشد تاثیر می گذارد. همانند آب و هوا.... باد فاکتور بسیار بدی است. اگر پله رکابتان به دلیل باد در تمام اوقات در حال پرواز باشد، باید  به طول مثال 3000 حرکت اضافه ( در طول کل مسیر) برای اینکه پایتان را داخل پله رکاب قرار دهید، انجام دهید.در این صورت آن 3000 حرکت اضافه که هر کدام نیم ثانیه طول می کشد در مجموع به 1500 ثانیه بالغ می شود که معادل 15 تا  حرکت20 اضافه خواهد بود که باد باعث اتلاف آن می شود.

سوال: در واقع این قضیه به 25 دقیقه بالغ می شود( آمون بشدت می خندد.)

نینوف:می بینید؟ باد باعث اتلاف وقت بیشتر از آنی می شود که حتی من فکرش را می کنم. علاوه بر این انتخاب و چیدن ابزار روی نوار حمایل به منظور صعود سرعتی یک مسیر  بسیار مهم است. وسایل ساده ای همانند اسلینگ های سبک. اگر 25 عدد اسلینگ  سبک را وصل کنید، کلیپ. کلیپ. کلیپ  ... 1 تا 5/1 دقیقه طول می کشد اما اگر اسلینگ های سبک بصورت گروه 5 تایی وصل شوند فقط نیاز به چهار عمل کلیپ کردن دارید.

مک نیلی (که هنوز در حال خندیدن است): ایوو . رفیق منظورت 5 کلیپ است. پنج پنچ تا می شود 25 تا.

نینوف: درسته . بله بله. 5 تا کلیپ و این کلیپ ها 30 ثانیه طول می کشد. اگر شما به این عمل کلیپ پشت سر هم ادامه دهید به دفعات حدوداً یک ساعت وقت را ذخیره می کنید.

سوال: قبل از صعود مسیر چه مقدار مرور، تمرین و جمع آوری اطلاعات بتا(Beta ) در مورد مسیر داشتید؟

نینوف: هیچی ما این مسیر را بصورت آن سایتon sight زدیم!

مک نیلی: یک تن از هر وسیله ای با خودمان آوردیم. به ویژه کارابین. هیچ چیزی به اندازه کم آوردن کارابین بد نیست، چون مجبور خواهید شد که بجایش معامله کنید و ابزار بگذارید که باعث اتلاف وقت می شود. ما تمام آنچه را که کتاب راهنما می گفت با خود برداشتیم و بعد نیمی دیگر هم به نوار حمایل مان افزودیم. باید با حداکثر ابزار این کار را انجام می دادیم چون قرار به فیکس کوتاه داشتیم.

نینوف: روی دیواره رتیسنت حدوداً 220 کارا بین و چیزی حدود 45 اسلینگ سبک به اضافه تمامی ابزار معمول صعود مصنوعی همانند میخ، هوک به وزن یک تن همراه داشتیم. البته تمامی آنها را در یک زمان با خود حمل نمی کردیم چون بطور مداوم فیکس کوتاه می کردیم. و ابزارها ار بالا می کشیدم و مسیر را جمع می کردیم.

سوال: آیا همین تکنیکهای فیکس کوتاه را روی مسیر نیتیو سان (Native Son) هم بکار بردید؟

مک نیلی: خب به شکلی( می خندد)  با طناب مان دچار مشکل شدیم. بعد از سر طناب زدن اولین طول طناب و انجام فیکس کوتاه فهمیدم که [طناب] 50 متری است بنابراین ...

سوال: صبر کنید. صبر کنید. شما با یک طناب 50 متری صعود کردید؟ از کجا آوردیدش؟

نینوف:از پشت ماشین هامون؟!  نمی دانم  (می خندد).

مک نیلی:مطمئنم که زمانی 60 متری بود. باید یک موقعی کوتاهش کرده و بعد فراموش کرده باشم. کاملاً نو بود.

نینوف:نه نه (می خندد) نو نبود مرد! این طناب را روی مسیر زودیاک (Zodiac) هم استفاده کردیم. حداقل 4 تا 5 سال عمر دارد.

 مک نیلی: بهر صورت به اندازه کافی نو بود. توان آماده کردن تمام کارگاه ها را داشتیم. اما قادر نبودیم به همان اندازه فیکس کوتاه انجام دهیم. بهر صورت اهمیت نداشت که چگونه ما باید این کار را انجام می دادیم.

نینوف: بله تصمیم بر این بود مرد! وقتی روی این ال کاپیتان لعنتی هستید، بالا می روی. راه بازگشتی وجود ندارد. خوشبختانه عکاس جان دیکنی (که مسیر را به منظور ثبت صعود ثابت گذاری کرده بود)، این طناب قدیمی مدل سوپر جینگوس را به همراه داشت. این طناب زرد و سفید 20ساله(بشدت می خندد) را از طول چهارم از او گرفتیم.

سوال: هیچگونه پاندولی بلندی روی این طناب ندادید؟

نینوف: البته ! در طول طناب بعدی. خودت بهتر می دانی از آن پاندولی ها. در حین انجام تراورس مردانه ای زیر سقف بودم . طول طناب را تمام کردم و بعد از فیکس کوتاه طول طناب پنجم را سر طناب شروع به صعود کردم و آمون گفت: «کیسه ها آمد» از آنجایی که ما هرگز در حال صعود سرعتی، پایین دادن طناب نداریم او صرفاً کیسه ها را بسرعت در این تراورس فرستاد و آنها در هوا به پرواز درآمدند و به شدت به این گوشه  کوبیده شدند. بعد از آن آمون فریاد کشید: «فکر می کنم آب را از دست دادیم.»

مک نیلی : به محض کوبیده شدن این موضوع را فهمیدم. بطری آب از سوراخ کیسه بیرون افتاد. این یک حرکت ناشیانه بود. رها کردن کیسه ها معمولاً خوب از کار در می آید اما این دفعه این کار اتفاق نیفتاد.

 نینوف : ما هر کدام فقط یک لیتر آب همراه داشتیم. از آمون پرسیدم : (چکار کنیم؟) آمون فقط در جواب گفت نمی توانیم برگردیم باید مثل میمون های تشنه صعود کنیم. هر دوی آنها یک دقیقه تمام خندیدند

 مک نلی: کمی بالاتر جریان ضعیفی از آب پیدا کردم که از دیواره بیرون می آمد توانستم صرفا چندین جرعه به اندازه رفع عطش بنوشم. در حقیقت رفع عطش نبود فقط با آن کنار آمدم. وقتی چنین صعود هایی می دهید باید با مشکلاتش به سرعت کنار آمد. (آب نداریم خنب باید به حرکت ادامه دهیم) آخرین خواسته شما این است که آن لعنتی درست از کار در بیاید و امیدوارید که تمام آن ساعات صعود و کار  به خاطر کنار نیامدن با آن مشکلات تلف نشوند.

 سوال: آب از دست رفته و باید بدون توقف در تمامی طول شب صعود کنید. این موقعیت را چگونه تشریح می کنید؟

نینوف: این یک مسئله روانی است . مهمترین عامل موثر در صعود ال کاپیتان درهم شکستن آن است. مهم نیست که چه زمانی از روز است. باید همیشه بگو نه ای رفتار کنید که انگار در بهترین زمان روز بسر می برید. این تنها راه ادامه حرکت است اگر به این فکر نکنید که ممکن است سردتان یا تشنه تان شود پس از چه باید بترسید؟ پس از تاریکی هوا همه می خواهند به داخل خانه بروند،گرم شوند و غذا بخورند. اما اگر با خودتان بگویید: لعنت به همشون تنها عشق من سنگنوردی است و من اینجام و الان دارم انجامش می دهم این لحظه تبدیل به بهترین زمان زندگیتان می شود و دیگر اهمیت نمی دهید که هوا تاریک باشد. فقط به حرکت و صعود ادامه می دهید.

سوال:  آیا شما قادر ید با همان سرعت در تاریکی حرکت کنید؟

نینوف: امکان دارد در ابتدا کمی آهسته تر شروع کنیم. تفاوتی میان شب و روز وجود ندارد. نمی توانید به آن فکر کنید. تمام مدت در حال حرکتید. تاریکی مهم نیست. نمی تواند مهم باشد

سوال : موقع طلوع آفتاب باید لحظه شیرینی برای تان باشد؟

 نینوف: منزجر کننده است کم کم می توانید اطراف تان را ببینید . بینید که کجای دیواره قرار دارید. خورشید سرعت را به شما باز می گرداند؟

 سوال: بنابراین در تمام طول شب بدون مشکل صعود کردید و سحرگاه جایگاه تان را روی دیواره یافتید؟

 مک نیلی: روی مسیر Machin Head wall که شامل دو طول طناب پر از  میخ کوبی است ایوو موظف بود که انگشت  طلایی سر نوشت  با درجه A2 را سر طناب در تاریکی صعود کند. صدای فحش و ناسزای زیادی از آن بالا می شنیدم مشخص بود که ایوو زیاد از این مسیر خوشش نیامده است.

سوال: سحر گاه به مدت 20 ساعت صعود کرده بودید و چهار طول طناب پیش روی داشتید اما یکی از آنها گولدن نیپل Golden Nipple بود که در کنار کورل سی Corelsea (چهارمین طول طناب)  یکی از کر اکس های مسیر می باشد اینطور نیست؟

مک نیلی:نیازی به دانستن نیست. گره آخر طناب روی آن طول طناب گیر کرد و نزدیک بود بهای سنگینی داشته باشد... به قیمت صعود . در آنجا چندین تن ابزار آویزان صعود مصنوعی برای تراورس و قلاب صعود روی طول طناب قرار داشت. هوک هایم تمام شده بود  و در آنجا ناگهان گره انتهای طناب گیر کرد شروع کردم به شک دادن روی  طناب و فریاد کشیدن به سو ایوو. گیر کرد . گیر کرد. این مسئله اصلاً در آنجا به نفع ما نبود. مرد؟ به آرامی خودم را روی  هوک به سمت عقب مایل کردم تا محل گیر کردن گره را ببینم. 80 فوت( حدود 30 متر)  زیر من روی یک حلقه از طناب.  تمام سعی مان را به خرج دادیم تا گیر را برطرف کنیم. و در تمام مدت به شکل خوابیده روی هوک ها بودم. بسرعت به ساعتم نگاه کردم. زمان رو به پایان بود. خیلی نزدیک 22 ساعت. در آن لحظه کم کم کنترلم را از دست دادم. در حالی که آویزان بودم شروع کردم به کوبیدن سرم به دیوار ... به خودم گفتم گند زدیم. نه باید راه چاره ای باشد. گند زدیم.. گند. این همه تلاش برای هیچ بعد به خودم گفتم. رفیق آرام باش . فکر کن

نینوف: یک اتفاق بد معمولاً غیر منتظره نیست. اما سه مشکل . مشکل طناب ،  آب و الان گره طناب عادی نبود. داشتیم به شکلی از مشکلات درس می گرفتیم اما باید مشکل  را حل می کردیم. به هر شکل ممکن . در آنجا کسی نیست که کمک تان کند شما باید صعود کنید.

مک نیلی: خب بعد از تسلط دوباره به اعصابم فهمیدم که هیچ چاره ای نیست جز اینکه ایوو مرا پایین بفرستد  تا بتوانم گره طناب را آزاد کنم. اما من روی یک هوک بودم بنابراین به خودم گفتم مک نیلی می خواهد تو را روی یک هوک پایین بفرستد. ایوو طنابم را محکم نگاه داشت و من فریاد کشیدم( خیلی آهسته و آرام طناب بده)

نینوف : مقدار زیادی او را پایین دادم. حدود 80 فوت( سی متر) برای آزاد کردن طناب  گیر کرده ، باید روی طناب رقص مرگ می رفت. کار ترسناکی بود مرد!  اما چاره دیگری نبود.

 روی ال کاپیتان بودیم.

مک نیلی: بعدا نوبت بدترین قسمت بود باید تمام مسیر پایین رفته را به آرامی و آهستگی بسوی بالا یو مار می زدم. در تمام مدتی که اینچ به اینچ یو مار می زدم. به این فکر می کردم که اگر این هوک در بیاید در حال حرکت روی طناب به سوی بالا پاندول خواهم شد و روکش طناب پاره می شود  علاوه بر این وزنم روی طناب قدیمی دیکی است. زمانی که  به هوک رسیدم زمان 25 تا 30 دقیقه تلف شده بود اما هنوز جا برای جبران و جود داشت.

نینوف: دو طول طناب آخر ساده بود با درجه 7/5 با چندین قسمت با درجه c1. این قسمتها را با کفشهای معمولی ام بسرعت صعود کردم. ریسک این کار زیاد بود اما خیلی به انتهای وقت نزدیک شده بودیم.

مک نیلی : حتی بعد از اینکه ایوو مسیر را تمام کرد کار تمام نشده بود. یک رکورد سرعتی ال کاپیتان با رسیدن دو صعود کننده به بالا و همچنین تا زمانی که مسیر جمع آوری نشده و طنابها بالا کشیده نشود تمام نمی شود .تنها دراین زمان موقعی است که صعود به اتمام رسد. هیچ طول طنابی بجا نمانده و همه بسوی بالا در حرکتند.

 نینوف: برای بجا گذاشتن یک رکورد زمان از موقع لمس دیواره توسط سر طناب شروع و با رسیدن همه ابزارها به بالا تمام می شود.

 سوال : زمان نهایی شما چقدر بود؟

اینکار را در حدوداً 23 ساعت و 53 دقیقه انجام دادیم.