>> پیاده روی در کوهستان

* پیاده روی در کوهستان به مهارت های خاصی نیاز دارد که به نوع مسیر بستگی پیدا می کند .

* پیاده روی در مسیرهای سخت

* شیب های علفی

* شیب های دارای سنگ ریزه

* شیب های سنگی

* پیاده روی روی زمین سخت :

* زمین های سفت از تکه سنگ های سختی تشکیل شده اند که زیر وزن پاهای شما خرد نمی شوند و حرکت نمی کنند .

* بالا رفتن :

*زمین های شیب دار را نه به طور مستقیم بلکه باید با زاویه پیمود . هنگام بالا رفتن در هر قدم کف پای خود را کاملا بر روی زمین قرار دهید و برای قدم بعدی پا را از ناحیه مچ بپیچانید . در مسیرهای کوتاه می توان برای بالا رفتن به صورت مستقیم در حالی که نوک انگشتان پا در حالت کشیده قرار دارد به صورت جناغی قدم برداشت . البته این حالت می تواند بسیار خسته کننده باشد .

* پایین آمدن :

*بدون حرکت اریب ، مسیر های سرپایینی را مستقیم به طرف پایین طی کنید . کمر را راست و زانوها را خمیده نگه دارید . کوله پشتی را کاملاً به پشت خود بچسبانید و آن را ثابت کنید . ولی برای دور کردن آن از خود هر لحظه آماده باشید . وی در کوهستان

>> شیب های علفی

* چنین مسیرهایی بیشتر با پوشش گیاهی یک دست از بوته های کوچک گیاهان پوشیده شده اند .

* بالا رفتن :

* به دلیل هم تراز بودن زمین در کناره بالایی بوته ها از این قسمت ها برای قدم گذاردن استفاده کنید .

* پایین آمدن :

* به دلیل نا همگون بودن مسیر و عدم توانایی در قدم نهادن درست در شیب های علفی و بر روی بوته ها ، بهترین حالت حرکت اریب است . در این هنگام پایی که در قسمت بالا قرار می گیرد مسیر حرکت را نشان می دهد . پایی که در قسمت پایین قرار دارد برای ثبات بیشتر بخصوص در زمانی که بار زیادی حمل می کنید با زاویه ای 45 درجه نسبت به پایین تپه قرار می گیرد .  

>> ریزش سنگ

* ریزش سنگ معمول ترین خطریست که یک کوهنورد را تهدید می کند . این روش های پیشنهادی برای پیاده روی در کوهستان طوری طراحی شده اند که احتمال ریزش سنگ را به حداقل برسانند . هرگاه سنگ و یا وسیله ای سقوط کرد باید با فریاد سنگ اعلام خطر کرد . کسانی که در نقاط پایین تر هستند باید برای کاهش خطر سریعاً به صخره ای تکیه کنند ، سر خود را بپوشانند و به بالا نگاه نکنند .

>> شیب های سنگ ریزه ای

* چنین شیبی از سنگ های کوچک و شنی در اندازه های متفاوت به اندازه یک دانه تا سنگی به اندازه یک مشت ، تشکیل شده است . این ذرات مقاومت ثابتی ندارند و تمایل دارند شما را به پایین تپه برانند .

* بالا رفتن :

* بالا رفتن از این سطوح سخت و خسته کننده است و تا حد امکان باید از آن اجتناب کرد . با نوک کفش به سنگ ها ضربه ای بزنید طوری که سنگ ها شکل جای پا را به خود بگیرند . وزن خود را تدریجاً از پای پایینی به بالایی منتقل کنید . این روند را مرتباً تکرار کنید . برای جلوگیری از ریزش سنگ بر افرادی که پایین ترند مواظب باشید سنگ ها را از جای خود بیرون نیندازید . در صورت امکان به صورت عرضی حرکت کنید که چنانچه سنگی سقوط کرد آزادانه به پایین بیفتد .

* پایین رفتن :

*برای پایین رفتن از شیب به طور مستقیم حرکت کنید ، قدم ها را جابه جا کنید ، زانوها را خم کنید ، کمر را راست و پاها را به طرف پایین تپه کشیده نگه دارید . وقتی گروه کوهنوردی با هم پایین می روند بهتر است کاملاً به هم نزدیک باشند و برای جلوگیری از آسیب سنگ های بیرون رانده شده پشت هم حرکت کنند . از پایین راندن این سنگ ریزه ها خودداری کنید چون ممکن است کنترل خود را از دست بدهید . در مواقعی که انتهای دره دیده نمی شود بسیار احتیاط کنید چون ممکن است شیب به صخره ای منتهی شود .

>> شیب های سنگی

* این شیب ها از انباشته شدن سنگ هایی تشکیل شده اند که اندازه شان بزرگ تر از مشت انسان است . در زمان بالا رفتن و پایین آمدن همیشه بر بالاترین نقطه و قسمت روبه بالای سنگ ها قدم بگذارید ، این مانع از لغزیدن و غلتیدن سنگ ها رو به پایین می شود . سنگ ها به طور ناقص جای گرفته اند و وزن شما را بین سنگ های زیرین خود توزیع می کنند . در نتیجه از بیرون راندن سنگ هاخودداری کنید چون باعث سر خوردن همه سنگ ها می شود . کوهنوردان در موقع حرکت عرضی از این شیب باید نزدیک یکدیگر قرار بگیرند .